Zdrowie
Służba zdrowia w Norwegii
Głównym założeniem norweskiej służby zdrowia jest zapobieganie i leczenie chorób. Zapobieganie oznacza tutaj obniżanie ryzyka zachorowania, zaś leczenie to łagodzenie dolegliwości lub opieka nad chorymi czy też ofi arami wypadków.
Poufność informacji
Żadne informacje o stanie zdrowia, których pacjent udziela lekarzowi, nie zostaną udostępnione osobom trzecim ani władzom bez uprzedniej zgody pacjenta. Lekarze mają obowiązek zachowania tajemnicy lekarskiej, dlatego możesz bez obaw mówić o swoich dolegliwościach i chorobach.
Lekarze
Po dokonaniu obowiązkowej rejestracji w Krajowym Rejestrze Ludności otrzymasz pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na temat możliwości wyboru lekarza rodzinnego w miejscu zamieszkania. Aby zostać przypisanym do odpowiedniego lekarza, do którego będziesz się zgłaszać w przypadku choroby, należy odwiedzić najbliższy gabinet (przychodnię).
Uzgadnianie wizyt
Chcąc udać się do lekarza należy telefonicznie uzgodnić termin wizyty. Większość lekarzy (w przychodniach) przyjmuje w godzinach od 8 do 15, od poniedziałku do piątku. W poważnych przypadkach można zamówić wizytę telefonicznie tego samego dnia. Za wizytę należy uiścić stosowną opłatę, nawet w przypadku niestawienia się w uzgodnionym terminie.
Centrum ds. nagłych wypadków
Jeżeli wymagasz pomocy lekarskiej poza godzinami pracy gabinetu, musisz skontaktować się z miejscowym centrum ds. nagłych wypadków lub zadzwonić do lekarza pełniącego dyżur (poza godzinami pracy przychodni). Numer telefonu do lekarza dyżurnego znajdziesz w książce telefonicznej. O pomoc do lekarza dyżurnego należy zgłaszać się wyłącznie w razie konieczności lub, gdy nie jesteś pewien, jak poważny jest dany przypadek.
Leki
Istnieje wiele leków dostępnych wyłącznie na receptę, ale niektóre możesz kupić bez recepty w aptece lub innym sklepie. Informacje na temat punktów sprzedaży leków można uzyskać od lekarza rodzinnego. W przypadku osób cierpiących na schorzenia chroniczne lekarz decyduje, czy pacjent ma płacić w całości za przepisane leki czy też jest uprawniony do częściowej refundacji kosztów.
Numer 113 ? pogotowie ratunkowe
W przypadkach krytycznych lub w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia należy niezwłocznie wzywać pogotowie dzwoniąc pod numer 113. Po uzyskaniu połączenia należy wyjaśnić sytuację i podać adres oraz telefon kontaktowy.
Opieka zdrowotna i szpitalna nad dziećmi
Dzieci poniżej lat 7 mają prawo do bezpłatnych wizyt lekarskich. Kiedy dziecko trafi a do szpitala, zwykle towarzyszą mu rodzice lub inne osoby dorosłe.
Wybór szpitala
Chorzy wymagający opieki, jakiej nie może zapewnić lekarz rodzinny, otrzymują skierowanie do szpitala. Pacjent może sam wybrać szpital, w którym będzie leczony. Więcej informacji na temat leczenia szpitalnego udzieli lekarz rodzinny.
Problemy zdrowia psychicznego
Wiele osób zmaga się z problemami natury psychicznej, np. lękami, depresją, a nawet chorobami psychicznymi. Lekarz rodzinny ma za zadanie pomóc zarówno w chorobach somatycznych, jak i psychicznych.
Dentyści
W Norwegii usługi dentystyczne nie pozostają w gestii lekarza rodzinnego. Aby skorzystać z usług dentysty, wizytę należy uzgodnić samodzielnie.
Okaleczenie narządów płciowych / Obrzezanie kobiet
W Norwegii zakazane są wszystkie formy sterylizacji kobiet, włącznie z rytualnym obrzezaniem ?faraonicznym? będącym elementem muzułmańskich praktyk sunna. Według norweskiego prawa przeprowadzanie obrzezania u kobiet oraz współsprawstwo w tego rodzaju czynach stanowi przestępstwo nawet, jeżeli dokonuje się go za granicą. Organy służby zdrowia oferują doradztwo i pomoc dla kobiet, które padły ofi arą tych praktyk. W przypadku pytań dotyczących okaleczenia narządów płciowych należy zwrócić się do lekarza rodzinnego.
Pozostałe informacje nt. służby zdrowia
Więcej informacji o instytucji lekarza rodzinnego pod numerem 810 59 500 lub w zakładzie ubezpieczeń społecznych pod adresem www.trygdeetaten.no. Na tej stronie znajdują się również numery telefonów i adresy miejscowych ekspozytur zakładu ubezpieczeń.
Finanse i wydatki
Kupno i sprzedaż
W Norwegii możesz bez przeszkód kupować i sprzedawać wszelkie towary i usługi pod warunkiem przestrzegania przepisów prawnych. Prawdopodobnie będą one droższe niż w Twoim rodzinnym kraju. Dlatego musisz umiejętnie planować posunięcia fi nansowe, aby nie narazić rodzinnego budżetu na zbytni uszczerbek.
Usługi
Podczas zakupu lub sprzedaży usług musisz płacić należne podatki i cło. Nie wolno wykonywać płatnej pracy na rzecz innej osoby bez odprowadzania podatku. Zabronione jest również kupowanie i sprzedawanie usług bez odpowiedniej dokumentacji (np. paragonu). Postępowanie takie pociąga za sobą odpowiedzialność karno-skarbową.
Rachunki
Mieszkając w Norwegii należy wnosić liczne opłaty, np. raty kredytów, czynsz, rachunki za prąd i telefon oraz inne media. Rachunki przychodzą cyklicznie i muszą zostać zapłacone w określonym terminie podanym na druku. Jego niedotrzymanie oznacza dodatkowe opłaty za zwłokę.
Usługi bankowe i karty kredytowe
Usługi bankowe i karty kredytowe Transakcje pieniężne i opłaty często realizuje się za pośrednictwem banków, dlatego większość mieszkańców Norwegii posiada konto w banku. Banki norweskie to instytucje prywatne. Chcąc otworzyć rachunek bankowy należy udać się do jednej z nich i dokonać stosownych formalności. Banki świadczą również usługi doradcze dotyczące kredytów i oszczędności, jak również zarządzają kontem pobierając w zamian stosowne opłaty. Większość banków oferuje konta internetowe, które są tańsze w utrzymaniu od rachunków tradycyjnych.
W Norwegii korzystanie z kart kredytowych i bankomatowych to standard. Karty te wydaje bank, zaś użytkownik podczas korzystania z nich musi przestrzegać pewnych zasad. W przeciwnym razie (np. w przypadku zagubienia karty) odpowiedzialność spada na nieostrożnego właściciela.
Kredyty i pożyczki
W życiu większości Norwegów przychodzi czas na zaciągnięcie kredytu nawet, jeżeli mają stałą pracę, na przykład na zakup domu, gdy nie starcza oszczędności lub na opłacenie wysokiego czesnego za studia. Aby zaciągnąć bezpieczny kredyt, należy zwrócić się do banku. Niezależnie od tego, czy kredyt pochodzi z banku, krajowego funduszu kredytowego dla potrzeb edukacji czy innego kredytodawcy, kredytobiorca musi przestrzegać planu spłaty należności. W przeciwnym razie narazi się na niepotrzebne komplikacje, a nawet na odsetki karne.
Źródło: nyinorge.no
